" حضرت رسول صلی الله علیه واله فرمود:

هر کس چهل روز پی در پی گوشت بخورد دل او سخت و بی رحم گردد.

منظور آن است که تمام غذاهای او در این ایام گوشت باشند."

"از حضرت امام محمد باقر علیه السلام روایت شده فرمود:

هر کسی بعد از وضو آیه الکرسی را بخواند عطا می کند به او ثواب چهل سال

عبادت و در بهشت در درجه چهلم جا دهد و با چهل حوریه او را تزویج می کند.

در عظمت آیه الکرسی همین بس که پیامبر فرمود:

آیه الکرسی آیتی از گنج عرش فرود آمده است

و فرمودند

هر کسی آیه الکرسی را در هر سرایی بخواند تا چهل شبانه روز هیچ جادویی

در آن راه نیابد و امام محمد باقر علیه السلام فرمودند:

هر که آیه الکرسی را بخواندخداوند متعال هزار مکروه از مکاره دنیا و هزار

مکروه از مکاره آخرت از او بگرداند که خوارترین مکاره دنیا فقر و

خوارترین مکاره آخرت عذاب قبر است."

" آنچه مشهور است میان شیعه امامیه است که

سر مبارک امام حسین صلوات الله علیه را به پیکر اطهر ایشان ملحق کرده اند

و آن کار را امام سجاد علیه السلام بعد از چهل روز از شهادت شهدای کربلا

با اهل بیت علیه السلام به کربلا آورده و ملحق نمودند و

این آمدن به طریق عادی بوده است نه به روش طی الارض."

" پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند:

هر کس برای امت من یک شب آرزوی گرانی کند

خداوند چهل سال عبادت او را باطل می کند."

"پیامبر اسلام صلی الله علیه واله به علی علیه السلام فرمودند:

نماز شارب الخمر تا چهل روز قبول نیست و اگر در داخل چهل روز بمیرد

کافر مرده است.

در روایت دیگری آمده است که مرده است از نوع مردن زمان جاهلیت."

"از حسین فرزند خالد نقل است که به اباالحسن علیه السلام گفتم

بدرستی که ما روایت کردیم از پیامبر اسلام که ایشان فرمودند:

نمازشرابخوار به مدت چهل روز قبول نیست.

امام فرمودند:درست است.

گفتم چگونه است که نه کمتر از چهل و نه بیشتر ازآن،

آنگاه امام فرمودند:

بدرستی که خداوند متعال تقدیر کرد خلقت انسان را .

پس آنگاه به ترتیب نطفه آن چهل روز و سپس بعد از چهل روز

تبدیل به علقه، بعد از چهل روز تبدیل به مضغه می شود

وقتی که شخصی شراب را خورد تا چهل روز نجاست باقی می ماند

به همان قدر و اندازه، چیزهایی که از آن خلق شده است

و کلا همه چیز از خوردنیها و نوشیدنیها همین حکم را دارد.

که تا چهل روز در جان و بدن او باقی می ماند."

" از حضرت موسی بن جعفر علیه السلام روایت شده است که

هر کس یک انار درروز جمعه ناشتا بخورد تا چهل روز،

دلش را نورانی می گرداند."

" امام صادق علیه السلام فرمود:

براستی بنده خدا تا چهل سال نشده در وسعت است

وچون به چهل سال رسید خداوند به دو فرشته وی وحی کند که من به بنده خود عمرزیاد دادم

بر او سختی و شدت کنید و او را خوب بپایید وکم و بیش و کوچک و بزرگ کارهایش را

بنویسید."

"رسول خدا فرمود:

ملکی است هر شب فرود می آید و ندا می کند

ای پسران بیست ساله کوشش کنید و مواظب رفتار خود باشید و

ای سی سالگان فریب ندهد شما را زندگی دنیا و

ای چهل سالگان چه مهیا نموده اید برای روزی که به پیشگاه خدا می روید

و ای پنجاه سالگان آمد شما را آثار مرگ و

ای شصت سالگان نزدیک است رفتن شما از دنیا و

ای هفتاد سالگان ندا می کنند شما را پس جواب گویید و

ای هشتاد سالگان آمد شما را ساعت آخر عمروهمگی شما غافل هستید

پس گوید اگر نبودند رکوع کنندگان و مردان با خضوع وخشوع واطفال شیرخوار

و حیوانات بی گناه...بر شما عذاب سختی را می فرستادم."

"هر کس چهل نفر از برادرانش را در دعا برخود مقدم دارد

سپس درباره خود دعا کند دعایش درباره آنان و خودش

مستجاب گردد."

" ما به انسان توصیه کردیم که به پدر و مادرش نیکی کند مادرش او را به ناراحتی حمل می کند

وبا ناراحتی بر زمین می گذارد و دوران حمل و از شیر باز گرفتن او سی ماه است تا زمانیکه به

کمال، قدرت ورشد برسد و به چهل سالگی برسد می گوید :

پروردگارا مرا توفیق ده تا شکر نعمتی را که به من و پدر و مادرم دادی بجا آورم و عمل صالح

انجام دهم که از آن خشنود باشی و فرزندان مرا صالح کن، من به سوی تو باز می گردم و توبه می کنم

ومن از مسلمین هستم."

" رسول خدا صلی الله علیه و اله فرمود:

کسی که چهل سال عمر کند از سه نوع بلا سالم می شود:

دیوانگی، خوره، پیسی."

 مهمترین حکمتی که برای این مراسم ذکر شده مطلبی است که سهروردی آنرا تشریح کرده است.او نوشته است: چون خداوند اراده کرد که حضرت آدم را به خلافت خویش برگزیند و معمار این جهان گرداند وی را ترکیبی بخشید و او را در چهل روز تشریح و تخمیر کرد، و هر روز از این چهل روز صفتی در آدم پدید آمد که موجب تعلق وی به این جهان گردید وهر تعلقی حجابی گردید که وی را از مشاهده ی جمال حضرت حق محروم ساخت و هر حجابی سبب دوری او از عالم شهادت شد تا آنگاه که در روز چهلم حجابها متراکم گردید و آدم آفریده شد و سالک در این چهل روز به واسطه ی اخلاص عمل برای خدا در هر روز یک حجاب را مرتفع می سازد تا در روز چهلم کلیه ی حجابها از بین برود و انوار حق در وی تجلی یابد و به مشاهده ی جمال حق نائل شود. پس حکمت در تعیین چهل روز عکس ترتیب اول است.

با توجه به مطلب بالا تکرار عمل و تلقین سخن تا مرحله ی " چهل " = " اربعین " تکمیل کننده ابعاد روحانی و عرفانی انسان را باعث می گردد. و روایاتی که در مورد اربعین داریم بیشتر به سیر باطنی و تعالی روحی توجه دارد و در واقع چنین استفاده می شود که انسان هر حرکت مخلصانه ای را که تا چهل بار ادامه داده باشد، پس از آن دریچه ای از نور به روی او گشوده می شود و آغاز یک سلسله جوششها ، لذتها و رویشها در زندگی روحانی و معنوی او خواهد بود. به راستی در عدد چهل اثری نهفته است که در اعداد دیگر این اثر وجود ندارد و آن عبارتست از دستیابی به اوج کمال.

از این جهت که عدد چهل دارای خواص اسرار آمیزی است آیات و روایاتی که از طریق اهل بیت عصمت و طهارت صادر گشته گردآوری نموده و به علاقه مندان عزیز اهدا می نمایم.

يك روز رسد غمي به اندازه كوه

يك روز رسد نشاط به اندازه دشت

افسانه زندگي چنين است عزيز

در سايه كوه بايد از دشت گذشت

سکوت را دوست دارم به خاطر ابهت بی پایانش...

فریاد را می پرستم به خاطر انتقام گمگشته در عصیانش...

فردا را دوست دارم به خاطر غلبه اش بر فلک کجمدار...

پاییز را می پرستم به خاطرعدم احتیاج عدم اعتنایش به بهار...

آفتاب را دوست دارم بخاطروسعت روحش...که شب نا پدیدمی شود تا ماه فراموش کند

  حقیقت تلخی را که از او نور می گیرد...

زندگی ایده آل من است و من آن را تقدیس می کنم

  به خاطر اینکه روزی هزار بار نابودش می کنند

  اما هرگز نمی میرد.

از قطره پرسیدند آرزویت چیست؟

گفت : جویبار شدن

از جویبار پرسیدند آرزویت چیست؟

گفت : رود شدن

از رود پرسیدند آرزویت چیست؟

گفت : دریا شدن

از دریا پرسیدند آرزوی تو چیست؟

گفت : قطره شدن در کنار گلی تازه شکفته و بی خبر از همه جا

خدایا

من در کلبه ی فقیرانه ی خود چیزی را دارم

که تو در عرش کبریایی خود نداری

من چون تویی دارم و تو

چون خود نداری.

شادی روزهای با طراوت عشق قرین دل های تان

باد

             عید تون مبارک

           مرگ بر او سایه ا فکنده، همچون سرمای سوزناک نابهنگامی که

                         دامن زیباترین گل گلزاری بگیرد.

               هر آنچه زنده است می میرد؛ گذارازطبیعت به ابدیت.

*آنها که کهن شدند و اینها که نوند

*هر یک به مراد خویش یک تک بدوند

*این کهن جهان به کس نماند باقی

*رفتند ورویم ودیگرآیند وروند

   گفته بودی که :"چرا محو تماشای منی ؟

   وآنچنان مات، که یکدم مژه بر هم نزنی!"

 - مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

 

به خود را ست بگو وهمیشه ، شب و روز، چنین با ش .

آن گاه دیگر توا ن دروغ گفتن به کسی را نخواهی دا شت .

                                  دشت زعد  

مسافری، در جاده ی زعد به مردی برخورد که در دهکده ی مجاور زندگی می کرد،

و مسافر با دستش به دشت پهناوری اشاره کرد و از مرد پرسید :

« این همان میدان نبردی نیست که شاه احلم، درآن بر دشمنانش پیروز شد؟»

و مرد پاسخ داد : « این جا هیچ وقت میدان نبرد نبوده . زمانی دراین دشت،

                         شهر بزرگ زعد بود، ودرآتش سوخت و خاکستر شد .

                         اما حالا دشت خوبی است، مگر نه؟»

و مسافر و مرد از هم جدا شدند .

مسافر نیم میل دیگر نرفته بود که به مرد دیگری برخورد و دوباره به دشت اشاره کرد

و گفت : « پس این جا همان جایی است که زمانی شهر بزرگ زعد قرار داشت؟»

مرد پاسخ داد : « این جا هیچ وقت شهری نبوده . اما زمانی صومعه ای

                      این جا بود، ومردم سرزمین جنوب، ویرانش کردند.»

کمی بعد، درهمان جاده ی زعد، مسافر به مرد سومی رسید، و بار دیگر به دشت پهناور

اشاره کرد و گفت : « آیا راست است که این جا روزگاری صومعه ی بزرگی بوده؟ »

اما مرد پاسخ داد : « این اطراف هرگز صومعه ای نبوده، اما پدران و اجداد ما

                          گفته اند که زمانی، شهاب سنگ عظیمی براین دشت افتاده است.»

مسافر باز به راه افتاد و قلبش در شگفتی بود. به مرد پیری رسید و سلام داد و

گفت :« آقا، در این جاده به سه مرد بر خوردم که همین حوالی زندگی می کنند

          و از هر کدام درباره ی این دشت پرسیدم، جواب دیگری را انکار کردند

          وهر کدام داستانی برایم گفتند که آن دو نفر دیگر نگفته بودند.»

پیرمرد سرش را بالا آورد و گفت:

                                     « دوست من، هر کدام از این مردها، چیزی را برای

                                       توگفتند که واقیت داشت؛ اما درمیان ما اندک افرادی

                                      می توانند واقعیتی را با واقعیتی متفاوت جمع کنند وبه

                                      حقیقتی برسند.»

سعادت، نان گرم

و خوشبویی ست

که بی اختیار می خواهیم،

لقمه ای ازآن را

به دیگری بدهیم .

آفتاب را به تو نمی دهم

تا خرده خرده بشکافی اش، و از آن هزار ستاره بسازی

ماه را به تو نمی دهم

تا به خاطره کوه نور، دریای مروارید را انکار کنی

ستاره ها را به تو نمی دهم

تا بگویی خوشا شبهای  بی مهتاب

آسمان را به تو می دهم

تا ندانی که چه باید کرد .

( مفتون)